به فرانسوی Beton و به انگلیسی Concrete دارای یک تعریف کلی است که به هر ماده یا محصولی که از یک ماده چسباننده سیمانی تشکیل شده باشد گفته می شود، در واقع این ماده در ترکیب با آب فعل و انفعالات هیدرولیکی انجام می دهد و باعث چسبانده شدن سنگدانه ها می شود.

بتن می تواند از انواع مختلف سیمان و پوزولانها، سرباره کوره ها، مواد مضاف، گوگرد، مواد افزودنی، پلیمرها، الیاف و غیره تهیه شود. همچینن در نحوه ساخت آن ممکن است از حرارت، بخار آب، اتوکلاو، خلاء، فشارهای هیدرولیکی و متراکم کننده های مختلف استفاده شود.

درگذشته سازندگان با ترکیب خاک رس و آب ملاتی درست که به عنوان پایه ساخت و ساز استفاده می شد که درآن خاک رس نقش ماده چسبنده را ایفا میکرد.

شخصی به نام اسمیتم در سال 1756 در انگلیس، با استفاده از آهک آبی و اختلاط آن با خاکستر های آتش فشانی به نام پوزولان ( چون اولین بار در ناحیه پوزل در دامنه کوه وزوو یافت شد) مخلوطی را درست کرد که مانند سنگ ناحیه پرتلند سخت بود.

یک فرانسوی  به نام ویکا در سال 1817 میلادی ، اصول شیمیایی سیمان ها را به روش علمی بررسی و قواعدی برای ساخت آن ابداع نمود، او نشان داد که از مخلوط کردنن سیمان، سنگدانه ها(شن و ماسه) و آب ماده ای به دست می آیدکه بعد از قالب گیری و سخت شدن همانند یک سنگ مصنوعی سفت شده است و نام آن را بتن گذاشت.

بتن بر عکس مقاومت فشاری بالا در مقابل کشش مقاومت خیلی کمی دارد و بسیار شکننده است برای همین در آن زمان کاربرد بسیار محدودی داشت تا اینکه اولین پلهای بتن مسلح توسط هنبیک در سال 1892 میلادی ساخته شد این پلها با دهانه های 15 متر و 50 متر در شهرهای پرپینیان و شاتل بود، و در سال 1900 میلادی اولین ساختمان چند طبقه بتن مسلح را در پاریس احداث کرد.

به مرور بتن کاربرد بسیار گسترده ای پیدا کرد و بزرگترین اختراع بشر در قرن بیستم میلادی بود.